Καλό Πάσχα

{mosimage}Εμείς, οι κοινοί θνητοί, οι αδιόρθωτοι ηδονοβλεψίες του μη εφικτού, στριμωχνόμαστε στις ουρές της ζωής με την ψευδαίσθηση πως θα συναντήσουμε - αν όχι τον ίδιο τον ποιητή - το περιβάλλον και τις συνθήκες που τον καθόρισαν: τη μοναξιά και την απελπισία του ψηλόλιγνου, γοητευτικού ποιητή, που χαράμισε την ορατή ζωή του στο μονότονο πηγαινέλα στο καταθλιπτικό γραφείο του και τις ανιαρές μεταφράσεις εμπορικών εγγράφων - αλλά και τη νοσταλγία του για τα παλιά που δεν θα ξανάρθουν



Ποιος έκανε καυσόξυλα την κούνια των παιδικών μου χρόνων;
Ποιος έφτιαξε σφουγγαρόπανα απ' τα παιδικά μου σεντονάκια;

Έλεγε ο Φερνάντο Πεσόα, ο άνθρωπος που φιλοτέχνησε την ίδια τη ζωή (του):
Όσο περισσότερο μεγαλώνω, τόσο λιγότερο είμαι. Όσο πιο πολύ με βρίσκω, τόσο περισσότερο χάνομαι. Όσο περισσότερο δοκιμάζομαι, τόσο περισσότερο συνειδητοποιώ ότι είμαι λουλούδι και πουλί, και αστέρι και σύμπαν. Όσο περισσότερο καθορίζω τον εαυτό μου, τόσο λιγότερα όρια έχω.
Ξεπερνώ τα πάντα? κατά βάθος είμαι ίδιος με τον Θεό.

 

Αν σαν πεθάνω θελήσετε να γράψετε τη βιογραφία μου
τίποτα πιο απλό
Δεν έχει παρά δυο ημερομηνίες:­ της γέννησης και του θανάτου μου
Ανάμεσα στο ένα και στο άλλο όλες οι μέρες είναι δικές μου.

Fernando António Nogueira Pessoa