{mosimage}«Χαριτωμένος άνθρωπος, καλλιεργημένος, στοχαστικός στην πραγματικότητα, παρόλη τη γλεντζέδικη ζωή του, ένας μοναχικός και εσωστρεφής καλλιτέχνης, γέμισε τη ζωή μας με ρυθμούς, ανεπανάληπτους χαρακτήρες, ευφάνταστους τύπους και πλούτισε την παραστασιολογία με σημάνσεις που δημιούργησαν πρότυπα. Το γεγονός πως δεν μπόρεσε κανείς να τον μιμηθεί και κανείς δεν τον αντικατέστησε σημαίνει ότι προσκόμισε στο θέατρό μας μια σπάνια υποκριτική γνησιότητα και μια βαθιά χαρακτηρολογική ελληνικότητα. Ήταν ένας Ζαν Γκαμπέν, ένας Ζαν Μαραί, ένας Φερναντέλ και ένας Λουί ντε Φυνές ταυτοχρόνως!» (1)
Βιογραφικά Θεατρικά
{mosimage}«Ο πιο μεγάλος μου έρωτας είναι το θέατρο. Πιστεύω ότι όλα εδώ αρχίζουν κι όλα εδώ τελειώνουν… Και θέλω να πω, πως και στην Κόλαση ακόμη θεατρίνα θα γινόμουν…» (1)
Η ιδανική αριστοφανική ερμηνεύτρια γεννήθηκε στην Αθήνα το 1914. Από πολύ μικρή ήξερε ποιος έπρεπε να είναι ο δρόμος της και τον ακολούθησε χωρίς επιφυλάξεις. Αφού σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και στο Μουσικό Λύκειο Αθηνών πιάνο, απαγγελία και μουσική, έκανε την πρώτη της εμφάνιση στη σκηνή δίπλα στην Μαρίκα Κοτοπούλη το 1935, ερμηνεύοντας το ρόλο της μικρής ξαδέρφης στο έργο του Ρούντολφ Μπεζιέ «Μις Μπα». Την ίδια εποχή ο Άλκης Θρύλος έγραψε:
Η ιδανική αριστοφανική ερμηνεύτρια γεννήθηκε στην Αθήνα το 1914. Από πολύ μικρή ήξερε ποιος έπρεπε να είναι ο δρόμος της και τον ακολούθησε χωρίς επιφυλάξεις. Αφού σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και στο Μουσικό Λύκειο Αθηνών πιάνο, απαγγελία και μουσική, έκανε την πρώτη της εμφάνιση στη σκηνή δίπλα στην Μαρίκα Κοτοπούλη το 1935, ερμηνεύοντας το ρόλο της μικρής ξαδέρφης στο έργο του Ρούντολφ Μπεζιέ «Μις Μπα». Την ίδια εποχή ο Άλκης Θρύλος έγραψε:
{mosimage}«…Ο χώρος που έπιανε
η Μαρίκα στη ζωή και στη σκηνή, μεταφέρθηκε μέσα μας κι έγινε
«πνευματική μνήμη», μνημείο υψηλό θα λέγαμε, τόσο υψηλό, που έφτανε ως
της Ιδέα. Αυτό το ύψος, αυτή η μεγαλοσύνη, ήταν που μας έκανε όλους να
γέρνουμε ευλαβικά μπροστά στην Μαρίκα, και τότε που ζούσε και τώρα που
δεν υπάρχει…»(1)
Η Μαρίκα Κοτοπούλη υπήρξε αναμφισβήτητα ένα μνημείο υψηλό για όλους όσοι βρέθηκαν δίπλα της και σημαδεύτηκαν από την εκρηκτική προσωπικότητα και την ανυπέρβλητη τέχνη της. Η Μαρίκα γεννήθηκε στις 3 Μαιου του 1887. Ήταν το τέταρτο παιδί των ηθοποιών Δημήτρη Κοτοπούλη και Ελένης (το γένος Σιλιβάκου). Το γεγονός ότι οι ωδίνες του τοκετού ανάγκασαν τη μητέρα της να διακόψει την παράσταση του θεάτρου «Ευτέρπη», ίσως προανήγγειλε τη γέννηση μιας αξεπέραστης θεατρίνας, ενός καλλιτεχνικού μεγέθους που όλοι θα υποκλίνονταν επί τη εμφανίσή της. Έτσι έγινε. Έτσι γινόταν πάντα.
Η Μαρίκα Κοτοπούλη υπήρξε αναμφισβήτητα ένα μνημείο υψηλό για όλους όσοι βρέθηκαν δίπλα της και σημαδεύτηκαν από την εκρηκτική προσωπικότητα και την ανυπέρβλητη τέχνη της. Η Μαρίκα γεννήθηκε στις 3 Μαιου του 1887. Ήταν το τέταρτο παιδί των ηθοποιών Δημήτρη Κοτοπούλη και Ελένης (το γένος Σιλιβάκου). Το γεγονός ότι οι ωδίνες του τοκετού ανάγκασαν τη μητέρα της να διακόψει την παράσταση του θεάτρου «Ευτέρπη», ίσως προανήγγειλε τη γέννηση μιας αξεπέραστης θεατρίνας, ενός καλλιτεχνικού μεγέθους που όλοι θα υποκλίνονταν επί τη εμφανίσή της. Έτσι έγινε. Έτσι γινόταν πάντα.
Ο Μιχάλης Ροδάκης (1884-1948) –όπως είναι το πραγματικό του όνομα-
γεννήθηκε στην Αράχωβα του Αιγίου και μεγάλωσε στο Αίγιο, όπου
διδάχτηκε τα πρώτα του γράμματα και ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με τη
μεγάλη του αγάπη, το θέατρο, μέσω των περιοδευόντων θιάσων. Αν και η
μόρφωσή του δεν ήταν σημαντική και θεωρείται αυτοδίδακτος, η
δημοσιογραφική του δραστηριότητα υπήρξε σημαντικότατη και πολυδιάστατη.
Αρχίζει το συγγραφικό του έργο το 1910 και παρακολουθεί αδιάκοπα τη
δημοσιογραφική, λογοτεχνική και θεατρική κίνηση της εποχής του
{mosimage}Ο Νίκος Τσιφόρος, ένας από τους πιο εξαίρετους δημοσιογράφους, θεατρικούς συγγραφείς, σεναριογράφους
αλλά και σκηνοθέτες γεννήθηκε στην Αλεξάνρεια από εύπορους γονείς και
δυο χρόνια αργότερα η οικογένεια εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα. Από
τα έντεκά του χρόνια ο Νίκος Τσιφόρος άρχισε να ασχολείται μανιωδώς με
το γράψιμο, ενώ την πρώτη του επιθεώρηση την έγραψε το 1928 για ένα θερινό θέατρο στη Φρεατίδα. Η πρώτη του αυτή προσπάθεια απέτυχε
αλλά ο Νίκος δεν απογοητεύτηκε. Αφού πήρε το πτυχίο της Νομικής,
εργάστηκε για δυο χρόνια στο Ελεγκτικό Συνέδριο και στη συνέχεια
παραιτήθηκε για να μπαρκάρει στα καράβια.
Page 2 of 2