Η Γεωργία Λεμονιά παρουσιάζει την πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο «Πετάς σαν πουλί», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κουίντα. Στις σελίδες της συλλογής συγκεντρώνονται στιγμές, εικόνες και βιώματα που τη συνόδευσαν σε διαφορετικές περιόδους της ζωής της, αποτυπωμένα μέσα από τον προσωπικό της τρόπο έκφρασης. Κεντρικό σημείο αναφοράς αποτελεί ο τόπος της, η Σάμος, η οποία εμφανίζεται συχνά ως τοπίο, μνήμη και πηγή έμπνευσης, διαμορφώνοντας το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινείται μεγάλο μέρος της γραφής της. Τη συναντήσαμε και μας μίλησε για τη διαδρομή που την οδήγησε στη δημιουργία της συλλογής, για τις αφορμές που την ώθησαν να γράψει και για τη διαδικασία μέσα από την οποία γεννήθηκαν τα ποιήματά της.

Ερ: Ποια εσωτερική φλόγα κράτησε ζωντανό τον λόγο μέσα σας και σας οδήγησε να τον εμπιστευτείτε σήμερα στο χαρτί;

Απ:  Ίσως ήταν μια φλόγα που υπήρχε μέσα μου από τα νεανικά μου χρόνια, τότε που έγραφα σατιρικά και αυτοσατιρικά ποιήματα για να εκφράζομαι και να ξορκίζω όσα με απασχολούσαν. Με τα χρόνια, αυτή η φλόγα συνέχισε να φωτίζει τις πιο μύχιες στιγμές μου, ιδιαίτερα μετά τον χαμό πολυαγαπημένων μου ανθρώπων, αποσπώντας από μέσα μου συναισθήματα που έμεναν κρυμμένα.

Ερ: Πώς συνομιλεί η Σάμος με την ψυχή σας; Είναι το τοπίο της μια σιωπηλή παρουσία μέσα στους στίχους σας;

Απ: Η Σάμος είναι η πατρίδα μου. Το νησί της καρδιάς μου.Είναι ο τόπος που γεννήθηκα και ζω. Το μέρος όπου πέρασα με όλους τους δικούς μου πολλές χαρές , μα και άλλες τόσες λύπες.  Είναι ένα νησί  απαράμιλλης φυσικής ομορφιάς, που  βρίσκεται  μέσα  μου, όπως και σε ποιήματά  μου.

Ερ: Η ποίηση για εσάς είναι καταφύγιο, εξομολόγηση ή ένας τρόπος να μεταμορφώνετε τον χρόνο σε φως;

Απ: Η ποίηση  για μένα είναι μια εξομολόγηση και ένας τρόπος να εκφράζω τη χαρά , την θλίψη, την αισιοδοξία, την απαισιοδοξία μου, τις μύχιες  σκέψεις του μυαλού  μου και να τις κατευθύνω στο φως.

Ερ: Ποιες μνήμες επιμένουν να επιστρέφουν και να ζητούν τη δική τους φωνή μέσα στα ποιήματά σας;

Απ: Πολλές μνήμες έχουν σημαδέψει τη  ζωή μου, όπως  η απώλεια των δικών μου αλλά και οι χαμένες χαρές.

Ερ: Υπήρξε μια καθοριστική στιγμή που νιώσατε πως η σιωπή έπρεπε να γίνει λόγος;

Απ: Υπήρξαν στιγμές που το πλήθος των συναισθημάτων μου, δεν μπορούσαν πια να  ζήσουν μέσα μου και απόκτησαν φωνή μέσω του γραπτού λόγου.

Ερ: Πώς γεννιέται ένα ποίημα μέσα σας; Από μια εικόνα του νησιού, έναν ψίθυρο, μια απώλεια ή μια μικρή καθημερινή χαρά;

Απ: Πραγματικά μια εικόνα του νησιού μπορεί  να γίνει ποίημα. Είναι η ιδιαίτερη φύση του που το προκαλεί. Το ίδιο  δημιουργεί η σκληρότητα  της απώλειας, μα και το συναίσθημα  της αγάπης και της χαράς, που τώρα προσπαθώ να βιώνω.

Ερ: Ποια σχέση έχετε με τον χρόνο όταν γράφετε; Γίνεται σύμμαχος, αντίπαλος ή συνοδοιπόρος;

Απ: Η γραφή των συλλογισμών μου είναι  συνοδοιπόροι και καθημερινή συντροφιά μου.

Ερ: Υπάρχει κάποιος άνθρωπος ή μια μορφή που στέκεται αόρατα πίσω από τη γραφή σας;

Απ: Νιώθω πάντα πως βρίσκεται μια αόρατη αγαπημένη μορφή δίπλα  μου και με καθοδηγεί στο γράψιμό  μου.  Δεν θα μπορούσα  διαφορετικά να λειτουργήσω.

Ερ: Τι σημαίνει για εσάς η έκθεση της ψυχής μέσα από την έκδοση ενός βιβλίου;

Απ: Γιά μένα είναι δύσκολο να διαβάζεται το βάθος της ψυχής μου. Είναι  όμως και μια απελευθέρωση. Πιστεύω ότι ο γραπτός λόγος είναι μοίρασμα  αντιλήψεων  και βιωμάτων. Έτσι σκέφτομαι ότι κάτι θα αποκομίσει ο αναγνώστης απ' το ποιητικό μου αυτό έργο και θα ταξιδέψει με το νου του, σε δικές  του εικόνες της ζωής.

Ελπίζω αυτή η περιπλάνηση να είναι  ξεχωριστή και αξέχαστη.

Ερ: Αν η ποίησή σας ήταν μια θάλασσα της Σάμου, θα ήταν γαλήνια ή ταραγμένη — και τι θα αναζητούσε ο αναγνώστης μέσα της;

Απ: Αν η ποίησή  μου ήταν  μια θάλασσα της Σάμου, θα ήταν ένας απάνεμος κόλπος, που παρά την συνεχή γαλήνη του, τις άσχημες μέρες του Χειμώνα, θα τον κτυπούσαν τα άγρια κύματα, αφήνοντας βαθιά σημάδια στην ακροθαλασσιά.

Και πάλι η γαλήνη δεν θα αργούσε να έρθει.

Ο αναγνώστης σίγουρα θα ζητούσε  να κολυμπήσει στα κρυστάλλινα , καθαρά νερά του.

Η Γεωργία Λεμονιά γεννήθηκε στο Καρλόβασι Σάμου, όπου και ζει μέχρι σήμερα. Είναι απόφοιτη του Λυκείου Μαραθοκάμπου και εργάστηκε για αρκετά χρόνια ως δικαστική υπάλληλος.

Παράλληλα με την επαγγελματική της πορεία, διατηρούσε πάντα μια εσωτερική σχέση με τον λόγο. Από τα νεανικά της χρόνια έγραφε σατιρικά και αυτοσατιρικά ποιήματα, χρησιμοποιώντας τη γραφή ως τρόπο έκφρασης και αποτύπωσης της καθημερινότητας.

Σήμερα αφιερώνει περισσότερο χρόνο στην ποίηση και στη συγγραφή πεζών κειμένων, μέσα από τα οποία ανασύρει μνήμες, εικόνες και προσωπικές εμπειρίες.

Το παρόν βιβλίο αποτελεί την πρώτη ποιητική συλλογή που εκδίδει, συγκεντρώνοντας κείμενα γραμμένα σε διαφορετικές περιόδους της δημιουργικής της διαδρομής.