Η φήμη του 74χρονου σήμερα καλλιτέχνη έχει εδραιωθεί σε παγκόσμια κλίμακα, με τις εκθέσεις του να φιλοξενούνται στα μεγαλύτερα εικαστικά κέντρα της Ευρώπης, Αμερικής και Άπω Ανατολής. Συνεχίζοντας μία σειρά εκθέσεων σε επιβλητικούς χώρους, όπως το Παλάτι των Δόγηδων της Βενετίας (2003), το Μουσείο Τέχνης της Σιγκαπούρης (2004) και το Palazzo Venezia της Ρώμης (2005), ο Φερνάντο Μποτέρο έρχεται να δώσει και στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών μία ξεχωριστή "νότα".
{mosimage}
Τα έργα του εκτίθενται στο κεντρικό φουγιέ του Μεγάρου βάσει αρχιτεκτονικού σχεδιασμού που έχουν εκτελέσει οι αρχιτέκτονες Σόνια Χαραλαμπίδου-Διβάνη, Ειρήνη Χαραλαμπίδου και Χριστιανός Λαζαρίδης. Μάλιστα, πέντε από αυτά τα γλυπτά μνημειακού μεγέθους, κοσμούν την εξωτερική αυλή του Μεγάρου αναπτύσσοντας τους καλογυαλισμένους τους μεταλλικούς όγκους με τη χαρακτηριστική τους άνεση!

Αεικίνητος ταξιδευτής στις χώρες της Λατινικής Αμερικής, των Ηνωμένων Πολιτειών και των μητροπόλεων της Ευρώπης από την εποχή της νεότητάς του, ο Φερνάντο Μποτέρο αφομοίωσε δημιουργικά τα καλλιτεχνικά ρεύματα που σημάδεψαν τις μετακινήσεις του. Απέκτησε έτσι ένα ύφος άμεσα αναγνωρίσιμο, του οποίου η γνησιότητα παραμένει αναλλοίωτη στο διάβα του χρόνου. Με τα έργα του, κατάφερε να δημιουργήσει μια μοναδική αίσθηση διαχρονικότητας έξω από μόδες, σχολές και κινήματα.
{mosimage}
Γιος Kολομβιανού εμπόρου, ο Φερνάντο Μποτέρο γεννήθηκε το 1932 στο Μέντελιν της Κολομβίας. Στα δώδεκά του χρόνια, παράλληλα με τις σπουδές του, ξεκίνησε την εκπαίδευσή του ως ταυρομάχος. Η αρένα των ταυρομαχιών έμελλε ν' αποτελέσει για τον ευρηματικό καλλιτέχνη πρωταρχική πηγή έμπνευσης, μιας και απαντάται ως βασικό θέμα σε αρκετούς από τους πρώιμους πίνακές του. Η πρώτη του ομαδική έκθεση έγινε στο Μέντελιν το 1948, μαζί με άλλους καλλιτέχνες από την επαρχία Αντιόχεια όπου μεγάλωσε. Εκείνη την περίοδο, ο Μποτέρο ήρθε σ' επαφή και με τη μεξικάνικη τέχνη και επηρεάστηκε δημιουργικά από αυτήν.

Ιδιαίτερα καθοριστική στάθηκε η επίδραση που δέχτηκε από τις τοιχογραφίες των πιο γνωστών λατινοαμερικάνων ζωγράφων, όπως του Ντιέγκο Ριβέρα, του Νταβίντ Αλβάρο αλλά και του Κλεμέντε Ορόζκο. Η πρώτη του μεγάλη ατομική έκθεση έγινε λίγα χρόνια αργότερα, το 1953, στη γκαλερί "Leo Matiz", όταν πλέον είχε μετακομίσει στην κολομβιανή πρωτεύουσα, Μπογκοτά.

Μετά τις σπουδές στην Ακαδημία San Fernando της Μαδρίτης, ο Μποτέρο εγκαταστάθηκε στην Φλωρεντία και συνέχισε τις σπουδές του στην Ακαδημία San Marco, πλάι στον Ρομπέρτο Λόνγκι και τον Μπερνάρ Μπερενσόν. Εντούτοις, δεν ήταν η περίοδος της διαμονής του στην Ιταλία που τον επηρέασε τόσο, όσο η επαφή του με το περιβάλλον του Μεξικού. Εκεί άρχισε να αλλάζει τον όγκο των μορφών του με μία υπερβολή που με το χρόνο έγινε το σήμα-κατατεθέν του. Η επιτυχία ήρθε με την έκθεση της Ουάσινγκτον το 1957, η οποία και του εξασφάλισε τη θέση του Καθηγητή Ζωγραφικής στην Ακαδημία Τέχνης της Μπογκοτά σε ηλικία εικοσιπέντε ετών.
{mosimage}
Το 1960 μετακόμισε στη Νέα Υόρκη, πήρε το Εθνικό Βραβείο Γκούγκενχαϊμ για την Κολομβία και καθιερώθηκε ως ο πιο σημαντικός νέος Kολομβιανός καλλιτέχνης. Από τις αρχές του 1980 εγκαταστάθηκε στην Τοσκάνη, ενώ από το 1990 άρχισε να επεκτείνει τη δραστηριότητά του εκθέτοντας έργα του σε διάφορα μουσεία ανά τον κόσμο. Μοιράζει τη ζωή του μεταξύ Κολομβίας, Νέας Υόρκης και Ευρώπης και δεν παύει να εντυπωσιάζει. Τα γλυπτά του ξεχωρίζουν, τόσο για τη θαυμαστή τους ιδιότητα να μοιάζουν οργανικά δεμένα με το περιβάλλον σε όποιο μέρος του κόσμου κι αν βρίσκονται, είτε πρόκειται για το Κάστρο Μπελβεντέρε στη Φλωρεντία, είτε για τη Λεωφόρο των Ηλυσίων Πεδίων στο Παρίσι, είτε, στην περίπτωσή μας, για την  Αθήνα.